Özledim seni diyebilmek ...

               Özledim seni..
               Yüreğinizden gelerek bir telefon da ,bir rastlantı da ,bir bakış sonrasın da ,bir ayrılığın bitiş anın da , bir mezar taşına yaslanarak , bir gece yalnızlığın da , onun sizi duyması imkansız bir yerde , ıslanmak üzere tek başına  çıktığınız bir yağmur yürüyüşün de ,yılın ilk karının yağışına adımlarınızla eşlik ederken söylediniz mi ??
               Sesli ya da sessiz bunu dillendirdiniz mi ??
               Özlediniz mi?
               O içten , o eksiklik duygusu var oldu mu yüreğinizin veya vücudunuzun bir yerinde?
               Elleriniz de bir boşluk ,saçınız da bir okşanış ,yüreğiniz de bi çırpıntı eksikliği..
               Duygularınız boğazınızı hiç sıktı mı ?
               Bir bağırışınıza sesiniz katılmadı mı ? Yüreğiniz bağırtınızın yüksekliğine eşlik etmedi mi?
               Aşk demiyorum..O da olabilir de.
               Özlemekten söz ediyorum..
               Eksiklikten..
               Eksik olmaktan..Eksikliği hissetmekten..
               Özlemekten ,özlüyorum , özledim seni ,özledim sizi demekten..
               Çiçeğe ,böceğe, gün ışığına ,açlığa ,tokluğa ,doymaya..
               Her ne varsa eksiğiniz..Ne olduysa..
               Annenize ,babanıza ,kardeşinize ,herhangi bir kişiye, sağ ,ölü, canlı ,cansız..
               Söylediniz mi ?
               Söylemediyseniz..Söyleyemiyorsanız..Söylemekten korkuyorsanız ...
               İçinizden başlayarak , önce fısıltıyla ,sonra duyması gerekenlere , sizi varlığıyla eksik bırakanların sizi duyacakları ,duyamayacakları ama hissedecekleri şekilde  dudaklarınızla, gırtlağınızla ,gözlerinizle , yüreğinizle söyleyin..Benim gibi..
              Beni eksik halde bırakan her şey , herkes ,bütün sevdiklerim..Dün gördüğüm ..Yüz senedir görmediklerim ..Eksiklerim..
              Özledim seni.