Yağmurun sesine bak..

     Yağmurun sesine bak..
     Aşka davet ediyor..
   
     Ne güzel bir şarkıydı..Ne güzel bir şarkı..
     Yaşların ,yılların dert olacağını bilemediğimiz yıllardı..
     Hemen her  yağmur yağdığında ilk aklıma gelen bu şarkı ve bunu söyleyen olur..
     Duvarın üstüne belki de yeni alındığından sürtünmesin ,beyazlayıp eski görünmesin diye kotu iğreti bir şekilde oturmuş ,niye gökyüzüne bakıyorsa bakacak şekilde kafasını kaldırmış , birazdan çıkaracağı sesin en azından kendisi tarafından beğenilecek olması ümidiyle söylüyordu bu şarkıyı..
     Aşıktı..Belli ki kafasında güzel bir öykünün bütün detayları vardı..Daha yeni başlamıştı ama onu kaplamıştı..
     Güzel bir sesti..
     Yağmur yağmıyordu..Hüzün de yoktu..Şarkı çok güzeldi..Yağmur yağsın istiyordu.. Yan yana yürüselerdi..Belki el ele ,kol kola..
     O zamanlar olmazdı ya ..Varsın olsundu.. Kuytu bir köşe de sıkıştırılsın..O dudağından dese olmazlansa , nazlansa yanağından bir öpücük verseydi..Sonra kızsaydı  kendi kendine olmazlandığına ...Islansalardı yağmurun çisildediğinde ..Yağmur kuvvetlenince o ceketinin yakasını kaldırsa ,elini ceplerine saklasa..Sonra onun hırkasının içinden ıslanan gömleğinden tenini fark etse..Biraz kıskançlık , biraz koruma güdüsü küçüğünü , sevdiğini ..Ceketini verseydi ..Evden görülmeyen bir yerde bir köşede alsaydı ceketini..Saklanırcasına kaçışını seyretseydi  ardından..Eve vardığında yatağının üstüne uzansa ıslak gömleğini değiştirmeden..Yeniden defalarca yaşasaydı bu anları..Beynine kazısaydı her saniyesini..Annesi çağırmadan..
      Böyle istiyordu herhalde..
      Böyle oldu mu ? Bilemem..
      Yine yağmur yağıyor da...